Νομοτελεια κανείς...?

(ορθογραφικα λαθη, απλα αγνοουνται!)



Νομοτελεια λοιπον.... Ισως η πληρης καταλυση της αναρχιας. Ισως το πιο προφανες-ικανο και αναγκαιο συστατικο υπαρξης του κοσμου, διοτι πολυ απλα καπου πρεπει να πατησω για να ξεκινησω να κανω κατι (παντα απο την σκοπια του ανθρωπινου νου!). Οριζω λοιπον κατι, και αποτρεπω το αναρχο "ανακατεμα" με αλλα στοιχεια-θεμελιώδη ή μή, με την νομοτέλεια. Π.χ. στους αριθμούς, το 1 δεν επιτρέπεται ποτέ να μπλέξει με το 2 ή οποιονδήποτε άλλο αριθμό. Έτσι λοιπόν, οι αριθμοί μπορούν απλά να εκφράσουν με έναν ιδιόμορφο αλλα αποτελεσματικό τρόπο την αλήθεια που αντιλαμβάνομαι. Π.χ., "βαφτίζω" το βάρος μιάς μεταλλικής σφαίρας 1 κιλό. Αυτόματα όρισα ΑΠΕΙΡΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ! ΔΙΑΚΡΙΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ !!! (η προσωπική αυτή θεώρηση, δίνει όντως ένα καλό πάτημα για τη συνέχεια). Άρα λοιπόν, σε έναν κλασικό ζυγό, ο μόνος τρόπος να ισσοροπήσει η σφαίρα αυτή, είναι να βάλλω στο άλλο πιάτο του ζυγού μιά σφαίρα βάρους επίσης ενός κιλού και ΤΙΠΟΤΑ άλλο. Αυτό ίσως είναι μιά συμπαθητική ένδειξη του "ανεξάρτητου" των αριθμών. Πόλύ βασιμα θα μπορεί να θέσει κανείς το ερώτημα άν όντως οι σφαίρες ισσοροπούν ή άν εγώ τις βλέπω έτσι, επειδή με τον τρόπο που είμαι κατασκευασμένος βρίσκομαι σε αδιέξοδο, και δέν μπορώ να δώ κάτι άλλο. Δηλαδή, ίσως και να έχει πέσει πάνω μου η μιά απο τις δύο σφαίρες αλλα εγώ να εξακολουθώ να την βλέπω σε ισσοροπία. Όπως ακριβώς το σύμπαν το οποίο είναι άνω των τριών διαστάσεων, εγώ εξακολουθώ να το προβάλλω πάνω στις δικές μου τρείς διαστάσεις. Μιά δική μου ευθεία γραμμή, μπορεί να λυγίζει κατα την τέταρτη διάσταση και να χτυπά την πλάτη μου, όμως εγώ εξακολουθώ να την βλέπω ευθεία και για έναν ανεξήγητο λόγο να βλέπω στην άκρη της την πλάτη μου!! Το άν λοιπόν οι σφαίρες ισσοροπούν ή όχι, δέν υπάρχει κανείς εκτός απο εμάς που να δώσει μιά ικανοποιητική απάντηση ΣΕ ΕΜΑΣ. Δικαιωματικά, έχω την δική μου πραγματικότητα. Προσωπικά πιστέυω οτι οι σφαίρες όντως ισσοροπούν και καμιά απο τις δύο δέν έχει πέσει, τόσο για μένα, όσο και για οποιονδήποτε άλλον παρατηρεί την ζύγιση αυτή. Όπως ακριβώς ένα μουσικό κομμάτι, μπορείς να το εκτελέσεις άνετα είτε αρχίζοντας απο ΝΤΟ είτε απο ΣΙ. Και οι δυο μας θα ακουσουμε το κομμάτι με την ίδια αρμονία, απλά μετατοπισμένο τονικά. Κανείς μας όμως δέν θα ακούσει παραφωνία, και ούτε πρόκειται κανείς να μας πείσει οτι το ΝΤΟ ταιριάζει καλύτερα στο κομμάτι απο το ΣΙ. Πιστέυω δηλαδή ότι ο οποιοσδήποτε, αντιλαμβάνεται αλήθεια η οποία ΥΠΑΡΧΕΙ και ΣΤΕΚΕΙ. Βάση της αλήθειας (του) αυτής, μπορεί να φτιάξει ικανοποιητικότατα έναν δικό του κόσμο, το ίδιο αρμονικό με τον άλλον, νομοτελειακό και χωρίς καμία παραφωνία, όπως ακριβώς και ο άλλος. Μου ταιριάζει λοιπόν καλύτερα να θεωρήσω οτι οι σφαίρες ΔΕΝ έπεσαν για κανένα!
Μου είναι ιδιαίτερα συμπαθές το οτι οι αριθμοί δείχνουν να είναι ανεξάρτητοι. Αυτό μου δίνει την σκέψη οτι μπορώ να διακριτοποιήσω-να ψηφιοποιήσω τα πάντα! Οτι μπορώ-και θα έλεγα πρέπει- να μήν βασίζομαι στο συνεχές, διότι πιθανόν να με οδηγήσει σε προβλήματα. Υπάρχει όμως μιά τεράστια διαφορά: στους αριθμούς στη φύση, και στους αριθμούς στη φιλοσοφία, δηλαδή στα μαθηματικά. Η φύση για λόγους οικονομίας και πρακτικότητας, ίσως και να μήν είναι απαραίτητο να μου δίνει απεριόριστη πληροφορία. Η διακριτοποίηση δηλαδή απο ένα σημείο και μετά (λεπτομέρειας), δείχνει να είναι εντελώς περριτή. Εάν έχω ένα πολύ ακριβό και σπάνιο ψάρι μέσα σε ένα ενυδρείο, μου είναι τουλάχιστον άχρηστο να πρέπει να γνωρίζω κάθε στιγμή τις συντεταγμένες του για να μήν ανυσηχώ οτι θα το χάσω!! Μου αρκεί να είναι μέσα στο ενυδρείο! Δέν πρόκειται λοιπόν να ασχοληθώ με το πού είναι το ψάρι μέσα στο ενυδρείο και αυτό δέν θα το αποκαλούσα αβαιβεότητα, αλλά πρακτικότητα!! Το περριτό της ύπαρξης άπειρης πληροφορίας λοιπόν απο ένα σημείο και μετά, ίσως και να μπορεί να σταθεί ώς μιά πολύ καλή δικαιολογία ύπαρξης της αβαιβεότητας! (και-αν είναι δυνατόν-δέν θα πρέπει να αποδωθεί σε "αδυναμία τέλειας μέτρησης των πειραματκών οργάνων"!!!).
Στην περίπτωση όμως των μαθηματικών, έχουμε την ιδιόμορφη κατάσταση της συνύπαρξης ΔΙΑΚΡΙΤΟΤΗΤΑΣ και ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΑΠΕΙΡΙΑΣ, υπο την εξής ένοια:
το πλήθος, είναι ποσότητα κβαντισμένη με κβάντο τον έναν άνθρωπο. Μεγάλύτερη λεπτομέρεια δέν γίνεται να έχω. Άρα σε έναν πεπερασμένο χώρο, έχω ένα πλήθος που αποτελείται απο πεπερασμένο αριθμό ανθρώπων. Όμως στα μαθηματικά, μπορώ να έχω σε ένα πεπερασμένο μέγεθος ΑΠΕΙΡΟ ΑΡΙΘΜΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ! Άν θελήσουμε λοιπόν να πειραματιστούμε με την ψηφιοποίηση (να δούμε δηλαδή άν μπορεί να μας οδηγήσει κάπου ακολουθώντας την αρμονία και την νομοτέλεια), το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να ορίσουμε το ψηφίο. Το ψηφίο αυτό, ας το αποκαλέσω σημείο. Και ας ασχοληθώ αρχικά με την μία διάσταση..
ΔΙΑΦΟΡΑ "ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΣ-ΑΛΗΘΕΙΑΣ" ΜΕ "ΑΠΟΨΗ" :
Εδώ θα φανεί οτι ο παραπάνω παραλληλισμός "πτώση ή ισσοροπία σφαιρών" και "ευθεία τρισδιάστατη γραμμή ή καμπύλη τετραδιάστατη γραμμή" ήταν εντελώς άστοχος :
Η ισσοροπία των σφαιρών και οτι δέν έπεσε καμία απο τις δύο επάνω μου, είναι ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ και όχι άποψη! διότι θεμελιώνεται πάνω στο ότι 1 οφέίλει να είναι ίσο με 1!! Ίσο με τίποτα άλλο, αλλα και υποχρεωτικά ίσο με τον εαυτό του. Δέν είναι άποψη λοιπόν οτι οι σφαίρες δέν έπεσαν,είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Το οτι η γραμμή όμως είναι για τον έναν καμπύλη ενώ για τον άλλο ευθεία, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, αλλα ΑΠΟΨΗΣ !!! Το σημαντικό είναι οτι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Η κάθε μία για τον παρατηρητή της! Το ότι κάθε μιά απο αυτές τις απόψεις είναι ΑΛΗΘΕΙΑ αποδυκνύεται οτι ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ, μπορώ να χτίσω εξίσου έναν αρμονικό-νομοτελειακό-αληθινό κόσμο! Ο ένας θα ξεκινά απο ΝΤΟ, ενώ πολύ απλά ο άλλος απο ΣΙ ! Η απόδειξη ενισχύεται άν σκεφτούμε οτι το να έχει πέσει η μιά σφαίρα ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΠΡΑΓΜΑ ΑΔΥΝΑΤΟ!!! Διότι τότε, θα έχω τον έναν παρατηρητή να βλέπει την πεσμένη σφαίρα να κυλά, να βγαίνει έξω στο δρόμο και να διαγράφει την δική της "ζωή" μακρυά απο εμένα, την ίδια στιγμή που εγώ την έχω μπροστά μου ακίνητη και σε ισορροπία!! Πλεόν οι δύο κόσμοι μας δέν διαφέρουν απλά τονικά, αλλα έχουμε να κάνουμε με δύο εντελώς διαφορετικά μουσικά κομμάτια και μάλιστα με τον άναρχο παραλογισμό να πρέπει αυτά να ακούγονται το ίδιο αρμονικά, να ξεκινούν και να τελειώνουν την ίδια στιγμή. Προφανώς η νομοτέλεια έχει πλέον χαθεί...